سپس شارح ( ره ) مىفرماين : اگر معقتد بحلّيت نبيذ را در صورت شرب معاقب دانسته و حدّ را بر وى جارى بدانيم نسبت به كسى كه به حرّمتش اعتقاد داشته و معذلك آن را تناول نموده اولى بايد حكم به اجراء حدّ نمود ولى د اين فرض نيز وى را همچون معتقد بحلّيت حقّ ندارند بكشند . قوله : اذا شربه : ضمير فاعلى به معتقد حلّ راجع بوده و ضمير مفعولى به نبيذ برمىگردد . قوله : و لا يعذر فى الشبهة : ضمير نائب فاعلى در [ لا يعذر ] به معتقد حلّ برمىگردد . قوله : و ان افادته درء القتل : ضمير فاعلى در [ افادته ] به شبهه و ضمير مفعولى به معتقد حلّ راجع است . قوله : لاطلاق النصوص الكثيرة : از جمله اين نصوص حديثى است كه مرحوم كلينى آن را در كتاب كافى شريف ج ( 7 ) ص ( 214 ) به اين شرح نقل فرموده : علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از حمّاد بن عثمان از بريد بن معاوية ، قال : سمعت ابا عبد اللّه عليه السلام يقول : انّ فى كتاب علىّ عليه السلام يضرب شارب الخمر ثمانين و شارب النّبيذ ثمانين . قوله : لو شربه محرّما له : ضمير فاعلى در [ شربه ] بشارب نبيذ و ضمير مفعولى به نبيذ راجعست و كلمه [ محرّما ] حال است از فاعل [ شربه ] و ضمير مجرورى در [ له ] به نبيذ برمىگردد .